گروه نرم افزاری آسمان






ریفلاکس در نوزادان چیست -ریفلاکس نوزادان (گاهی ریفلاکس اسید در نوزادان نیز نامیده می شود) بیماری است که در آن محتویات معده در زمان کوتاهی بعد از غذا خوردن، به دهان باز می گردد. اغلب اوقات ریفلاکس با افزایش سن بهبود می یابد و اگر بعد از ۱۸ ماهگی هنوز ادامه داشته باشد، غیر طبیعی است.
در برخی موارد نادر، ریفلاکس می تواند نشانه ای از سایر بیماری های جدی باشد، مثل بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD)، آلرژی یا انسداد.
نشانه های ریفلاکس در نوزادان

بازگشت محتویات معده به دهان و استفراغ از مهم ترین علائم ریفلاکس در نوزادان است. تا زمانی که کودک تان سالم بوده و به خوبی رشد می کند، ریفلاکس نگران کننده نیست.
در صورت بی قراری و نا آرامی شدید کودک، بعید به نظر می رسد محتویات معده آنقدر اسیدی باشد که مری یا گلو را تحریک کند( اتفاقی که در ریفلاکس اسید می افتد).
علت
ریفلاکس نوزادان به عوامل متعددی بستگی دارد که اغلب با یکدیگر در ارتباط هستند.
در نوزادان، حلقه ی عضلانی بین مری و معده – اسفنگتر پایین مری (LES)- کاملاً بالغ نشده و به محتویات معده اجازه ی بازگشت به مری را می دهد. در نهایت، LES تنها زمانی که نوزاد چیزی می خورد باز می شود و در بقیه مواقع محکم بسته خواهد ماند و محتویات معده را در جایی که تعلق دارند نگاه می دارد.
بچه ها اغلب اوقات در حالت خوابیده هستند که این شرایط احتمال ریفلاکس را بیشتر می کند. علاوه بر این، رژیم غذایی آن ها کاملاً مایع است که این نیز تشدید کننده ریفلاکس خواهد بود. بعضی وقت ها حباب های هوا در معده مایعات را به سمت عقب باز می گردانند. در موارد دیگر، ممکن است کودک تان به سادگی مقدار زیادی و به سرعت مایعات بنوشد.
اگرچه ریفلاکس در نوزادان اغلب بعد از تغذیه آن ها رخ می دهد، اما در هر زمانی بعد از گریه یا سرفه کودک نیز احتمال وقوع آن وجود دارد.
در برخی موارد نادر، علائم ریفلاکس نوزادان دلایل دیگری دارد. در این میان به موارد زیر می توان اشاره کرد:
– التهاب معده و روده آلرژیک، عدم تحمل یک ماده ی غذایی است که معمولاً پروتئین شیر گاو می باشد.
– بیماری ریفلاکس معده به مری (GERD)، شرایط حادّی است که در آن ریفلاکس به حدی اسیدی بوده که می تواند جدار مری را تحریک و تخریب نماید.
– ائوزینوفیلیک ازوفاژیت، وضعیتی است که در آن یک نوع خاص از سلول های سفید خون (ائوزینوفیل) ساخته شده و جدار مری را زخم می کند.
– انسداد، بسته شدن و باریک شدن مری یا اسفنگتر بین معده و روده باریک (تنگی پیلور).
عوارض
– بیشتر موارد ریفلاکس نوزادان بدون ایجاد مشکل خاصی خود به خود بهبود می یابد.
– اگر بیماری یک ریفلاکس معمولی نبوده، بلکه پزشک به GERD یا بیماری دیگری مشکوک باشد، کودک رشد ضعیف یا مشکلات تنفسی خواهد داشت. برخی از تحقیقات حاکی از این هستند که استفراغ مکرر نوزاد می تواند منجر به ریفلاکس معده به مری بعد از دوران کودکی شود.
آزمایش های تشخیصی
تشخیص ریفلاکس نوزاد معمولاً بر پایه ی علائم و معاینه ی بالینی کودک استوار است. اگر نوزاد سالم بوده و رشد طبیعی نیز داشته باشد، اغلب اوقات به آزمایشات بیشتری نیاز ندارد.
اگر پزشک به بیماری های جدی تری مشکوک شود، آزمایش های تشخیصی زیر پیشنهاد خواهد شد:
– سونوگرافی. این روش به منظور یافتن انسداد در مجرای بین معده و روده کوچک انجام می کیرد (انسداد پیلوریک).
– تست های آزمایشگاهی. آزمایش های خون و ادرار مختلفی برای تشخیص دلایل احتمالی استفراغ های اخیر و عدم وزن گیری می تواند کمک کننده باشد.
– غربالگری pH مری. برای تعیین تحریک پذیری، اختلالات خواب یا سایر علائم همراه با ریفلاکس اسیدی، اندازه گیری اسیدیته مری نوزاد مفید است. پزشک یک لوله باریک از طریق بینی یا دهان وارد مری کودک خواهد کرد. لوله مجهز به دستگاهی بوده که اسیدیته را اندازه گیری می کند. ممکن است حین این غربالگری نیاز باشد تا فرزندتان در بیمارستان بستری شود.
– عکس برداری از اجزای دستگاه گوارش فوقانی. اگر پزشک احتمال دهد که انسدادی در دستگاه گوارش فوقانی وجود دارد، عکس برداری از اجزای دستگاه گوارش فوقانی را تجویز می نماید. قبل از عکس برداری با اشعه X، به نوزاد مایع گچی سفید رنگی (باریوم) داده می شود. باریوم معده را می پوشاند، که باعث می شود هرگونه اختلالی با وضوح بیشتر نمایان شود.
– آندوسکوپی فوقانی. پزشک ممکن است از این روش برای شناسایی یا رد مشکلات مری، مثل تنگی یا التهاب استفاده نماید. وی یک لوله مخصوص مجهز به لنز دوربین و نور را از طریق دهان کودک به مری، معده و اولین قسمت روده کوچک وارد می نماید. به منظور تجزیه و تحلیل، از هر بافت مشکوکی نمونه برداری خواهند کرد. برای نوزادان و کودکان، آندوسکوپی معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می شود.
درمان دارویی
بیشتر موارد ریفلاکس نوزادان با تغییرات ساده ای در تکنیک های غذا دادن، خود به خود بهبود می یابد مثل:
– کم کردن حجم غذا و افزایش تعداد وعده های غذایی
– مکس در غذا دادن به منظور آروغ زدن کودک
– در حین غذا دادن و بعد از آن کودک را در حالت عمودی قرار دهید
درصورتیکه نوزاد از شیر مادر تغذیه می کند، برای تعیین حساسیت وی به پروتئین شیر گاو، ممکن است پزشک توصیه کند که محصولات لبنی یا گوشت گاو را از رژیم خود حذف نمایید.
اگر کودک از شیر خشک استفاده می کند، گاهی عوض کردن نوع آن می تواند کمک کننده باشد.
– داروها. داروهای ضد اسید در مورد ریفلاکس بدون عارضه نوزاد توصیه نمی شود. استفاده کوتاه مدت از مهار کننده های H-2 مثل رانیتیدین، یا مهار کننده های پمپ پروتون مانند امپرازول یا لانزوپرازول، ممکن است منجر به وخیم تر شدن وضعیت کودکانی شود که وزن گیری ضعیفی دارند، غذا نمی خورند، علائم التهاب مری دارند یا مبتلا به آسم و ریفلاکس مزمن می باشند.
مهم است بدانید که مصرف این داروها توسط کودکان سالم می تواند خطر ابتلا به برخی از عفونت های روده و تنفسی را افزایش دهد. همچنین، مصرف طولانی مدت مهار کننده های پمپ پروتون منجر به اختلال جذب کلسیم و آهن در نوزادان می شود.
– جراحی. در موارد نادر، عضله ای که با ریلکس شدن اجازه ورود غذا از مری به معده را می دهد(اسفنگتر تحتانی مری)، نیاز به عمل جراحی جهت تنگ تر شدن به منظور جلوگیری از بازگشت اسید به مری را دارد. نوزادانی تحت این عمل جراحی قرار می گیرند که ریفلاکس شدید داشته و به تبع آن مشکلات تنفسی و عدم رشد دارند.
تغییر شیوه زندگی
برای به حداقل رساندن ریفلاکس، نکات زیر را در نظر بگیرید:
– کودک را صاف (به حالت عمودی) نگاه دارید. در این وضعیت به کودک غذا دهید و در صورت امکان بعد از آن هم به مدت ۳۰ دقیقه همین وضعیت را حفظ نمایید. گرانش زمین کمک می کند تا محتویات معده در جایی که تعلق دارند، باقی بمانند. مراقب باشید هنگامی غذای کودک در حال هضم و جذب است او را زیاد تکان ندهید.
– غذا را در حجم های کم و در وعده های متعدد بدهید. اگر از شیر خشک استفاده می کند، کمتر از حد معمول و اگر از شیر مادر تغذیه می کند زمان دفعات شیردهی را کوتاه تر نمایید.
– برای آروغ زدن فرزندتان زمان بگذارید. آروغ های متعدد حین و بعد از غذا خوردن مانع تجمع هوا در معده نوزاد می شود. برای این کار، کودک را صاف بنشانید، و سر او را با دست بگیرید. کودک را برای آروغ زدن روی شانه ی خود نگذارید، زیرا در این شرایط به شکم اش فشار وارد می شود.
– بچه را به پشت بخوابانید. اکثر نوزادان باید در این وضعیت بخوابند حتی آن هایی که ریفلاکس دارند.
غلیظ کردن شیر خشک یا غنی کردن شیر مادر با غلاتی مثل برنج، از درمان های قدیمی برای ریفلاکس نوزادان هستند که امروزه توصیه نمی شوند.
اگر شیر خشک نوزاد را غلیظ کنید، ممکن است که کمتر استفراغ نماید- اما برخی از مطالعات نشان داده اند که تغییری حاصل نمی شود. با غلیظ کردن غذای کودک کالری اضافی غیر ضروری به رژیم او اضافه می کنیم، که ممکن است منجر به خفگی یا دیگر مشکلات حین غذا خوردن شود.
غنی کردن شیر مادر با غلات معمولاً موثر نمی باشد زیرا آنزیم های موجود در شیر مادر باعث تجزیه نشاسته آن می شود- که به سرعت شیر را رقیق می کند.
به یاد داشته باشید، ریفلاکس نوزادان معمولاً نگران کننده نیست. فقط سعی کنید آرامش خود را حفظ کرده و به کودک رسیدگی نمایید.