گروه نرم افزاری آسمان






افغانستان


خلاصه:

افغانستان با نام رسمی جمهوری اسلامی افغانستان (به پشتو: د افغانستان اسلامی جمهوریت) کشور محصور در خشکی در آسیای مرکزی است. این کشور حدفاصل آسیای میانه، آسیای غربی و خاورمیانه و پایتخت آن کابل است. همسایگان افغانستان، پاکستان در جنوب و شرق، ایران در غرب، تاجیکستان و ازبکستان و ترکمنستان در شمال و چین در شمال شرقی هستند.

افغانستان ۶۵۲٬۸۶۴ کیلومتر مربع مساحت چهل‌و یکمین کشور وسیع دنیا است و جمعیت آن در سال ۲۰۱۵ بیش از ۳۲ میلیون نفر بوده که آنرا در رتبه چهل‌ودوم پرجمعیت‌ترین کشورهای دنیا قرار می‌دهد. فارسی دری و پشتو زبان‌های رسمی این کشور و اسلام دین رسمی آن است. بیش از سه دهه جنگ، افغانستان را به یکی از کشورهای خطرناک و فقیر دنیا تبدیل کرده‌است. تولید ناخالص ملی سرانه این کشور در سال ۲۰۱۶ بر اساس ارزش اسمی دلار معادل ۶۰۰ دلار آمریکا است و بر اساس برابری قدرت خرید به ۱۹۹۴ دلار می‌رسد. این کشور در سال ۲۰۱۱ با شاخص توسعه انسانی ۰٫۳۹۸ در رتبه ۱۷۲ دنیا قرار گرفته‌است.

افغانستان در دوران باستان از نقاط کانونی در جاده ابریشم و مسیرهای مهاجرت انسان‌ها بوده‌است. باستان‌شناسان شواهدی از سکونت انسان‌ها تا بیش از ۵۰،۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح به‌دست آورده‌اند. نخستین تمدن شهری ممکن است در این قلمرو در بین ۳،۰۰۰ تا ۲،۰۰۰ سال قبل از میلاد آغاز شده باشد.

این کشور در محل ژئواستراتژیکی مهمی قرارگرفته که آسیای شرقی، آسیای جنوبی، آسیای غربی و آسیای میانه را به هم وصل می‌کند. از روزگار باستان، این سرزمین شاهد فتوحات نظامی بسیاری از جمله توسط اسکندر، شاهنشاهی موریا، مسلمان عرب، چنگیزخان و دیگران بوده‌است.همچنین محل پاگیری امپراتوری‌های متعددی از جمله دولت یونانی بلخ، شاهنشاهی کوشان، ارغون شاهان، هپتالیان، ژنبیل (یا زُنبیل یا کابل‌شاهان)، سامانیان، صفاریان، غزنویان، غوریان، تیموریان و پادشاهی درانی بوده‌است.

تاریخ سیاسی افغانستان مدرن در سده ۱۸اُم میلادی با برخاست پشتون‌ها (که در گذشته افغان نامیده می‌شدند)، زمانی که در سال ۱۷۰۹ میلادی، سلسله هوتکیان با سرپرستی میرویس خان هوتک حکومت خود را در قندهار ایجاد کردند، و به صورت دقیق‌تر و گسترده‌تر زمانی آغاز شد که احمدشاه درانی امپراتوری درانی را در سال ۱۷۴۷ ایجاد کرد. پایتخت آن در سال ۱۷۷۶توسط تیمورشاه درانی از قندهار به کابل منتقل شد و بخشی از قلمرو آن به امپراتوری‌های همسایه در سال ۱۸۹۳ واگذار شد. در اواخر سده ۱۹، افغانستان به یک دولت حائل در "بازی بزرگ" بین امپراتوری بریتانیا و روسیه تبدیل شد. در تاریخ ۱۹ اوت ۱۹۱۹، پس از جنگ سوم افغان و انگلیس (معروف به جنگ تل) و امضای معاهده راولپندی، این کشور دوباره کنترل امور خارجه خود را از بریتانیا پس گرفت و استقلال خود را توسط امان‌الله شاه اعلام نمود.

از اواخر دهه ۱۳۵۰ خورشیدی شورش مجاهدین افغان علیه حکومت متحد شوروی افغانستان این کشور را درگیر جنگی طولانی کرد که در طول یک دهه، جان بیش از یک میلیون افغانی را گرفت. این جنگ پس از پیروزی مجاهدین بر دولت محمد نجیب‌الله نیز میان گروه‌های مختلف مجاهدین ادامه یافت. طالبان در میانه‌های دهه ۱۳۷۰ کنترل بیشتر مناطق افغانستان را به دست گرفتند. اما با حمله ائتلاف بین‌المللی به رهبری آمریکا در سال ۱۳۸۰ حکومت را از دست دادند. در دسامبر ۲۰۰۱، شورای امنیت سازمان ملل متحد یک نیروی بین‌المللی به نام آیساف (نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت) را مامور کمک به حفظ امنیت و دولت جدید افغانستان به ریاست حامد کرزی کرد.افغانستان در حال حاضر در عین حال که با مقاومت مسلحانه طالبان و گروه‌های دیگری همچون شبکه حقانی و حزب اسلامی گلبدین حکمتیار درگیر است به کندی و با حمایت جامعه بین‌المللی در حال بازسازی است.

موضوعات:

1-نام گذاري و اطلاعات کلي
2-تاريخ
3-جغرافيا
4-جامعه و آداب و رسوم
5-اقتصاد
6-فرهنگ و هنر
7-ورزش
8-سياست
9-توان نظامي و نيرو هاي مسلح
10-سطح آموزش و توليد علم
11-پزشکي و سلامت
12-رسانه هاي عمومي
13-راه و ترابري


1-نامگذاري

1-1-معني لغت


۶۴۷،۵۰۰کیلومتر مربع

1-2-نام گذاري در زبان هاي ديگر

1-3-مساحت,جمعيت,منطقه زماني,واحد پول,دين رسمي,زبان رسمي,پيش شماره,نماد ملي,شعار ملي,مرز خاکي,مرز دريايي,بلندترين نقطه,پرچم

مساحت:
۶۴۷،۵۰۰کیلومتر مربع

زبان رسمی:

دین رسمی:
اسلام

جمعيت:
۲۸،۳۹۵،۷۱۶

منطقه زماني:
(ساعت جهانی+۴٫۳۰)
- تابستانی (DST)

واحد پول:
(AFN)

زبان رسمي:

دين رسمي:

پيش شماره:
+۹۳+

نماد ملي:





شعار ملي:

مرز خاکي:

مرز دريايي:

مرز دريايي:

بلندترين نقطه:

پرچم:





2-تاريخ
افغانستان، اگرچه به‌عنوان یک کشور و یک ملت دارای تاریخی جدید است؛ اما، این سرزمین از لحاظ قدمت تاریخی، یکی از کهن‌ترین کشورهای جهان به‌شمار می‌رود.

سرزمین افغانستان امروزی بدلیل قرارگرفتن در مسیر جاده ابریشم محل پیوندگاه تمدن‌های بزرگ جهان بوده و در طول سده‌ها، قشرهای پیاپی از هویت‌ها، فرهنگ‌ها و باورها سرزمینی را که امروزه افغانستان نامیده می‌شود بازشناسانده‌اند. این موقعیت مهم و حساس ژئواستراتژیکی و ژئوپولیتیکی افغانستان در شکل دادن موزائیکی غنی از فرهنگ‌ها و تمدن‌های بزرگ همچون ایرانی، یونانی، میان‌رودان و هندی در این کشور نقش مهمی داشته‌است و میراث فرهنگی باستانی این کشور را ترسیم می‌کند: از پیکره‌های یونانی-بودایی گنداره گرفته تا نگاره‌های دیواری مغاره‌های بامیان و تا نقوش تذهیب و خوشنویسی که زینت‌بخش بناهای دوران نخستین اسلامی هستند. از عصر پارینه‌سنگی و طی دوره‌های تاریخی، مردم افغانستان، یا همان ایرانیان شرقی باستان، جایگاه عمده‌ای در معرفی و گسترش ادیان جهانی و نقش مهمی در بازرگانی و دادوستد داشته و گهگاه کانون مسلط سیاسی و فرهنگی در آسیا بوده‌اند. از این رو افغانستان در طول تاریخ گلوگاه یورش مهاجمین و جهان‌گشایان بوده که ردپای آن‌ها هنوز در گوشه و کنار این سرزمین دیده می‌شود.

از روزگار باستان، این سرزمین شاهد فتوحات نظامی بسیاری از جمله توسط اسکندر مقدونی، شاهنشاهی موریا، مسلمان عرب، چنگیزخان و دیگران بوده‌است.این سرزمین همچنین محل پاگیری امپراتوری‌های متعددی از جمله دولت یونانی بلخ، شاهنشاهی کوشان، ژنبیل (یا زُنبیل یا کابل‌شاهان)، سامانیان، صفاریان، غزنویان، غوریان، تیموریان و پادشاهی درانی بوده‌است. در اواسط سده هفتم (۶۴۲-۸۷۰) پس از اینکه حمله اعراب به ایران با شکست شاهنشاهی ساسانی کامل شد، آن‌ها به سوی خاور ایران هجوم برده و در سال ۶۴۲ میلادی شهر هرات را تسخیر کردند. در سال ۸۷۰، کابل و تقریباً تمام مناطق افغانستان فعلی توسط اعراب فتح شدند.

با اطمینان و جرأت می‌توان گفت که تاریخ کامل کشور افغانستان را نمی‌توان از ذیل نام افغان و افغانستان دریافت. بلکه تاریخ باستانی و سده‌های میانه این مملکت را باید در تاریخ ایران اوستایی و شاهنامه‌ای و در تاریخ خراسان جستجو نمود و بدون تردید تاریخ ایران اوستایی و شاهنامه‌ای و خراسان تاریخی از سرزمین بلخ و بامیان و سیستان و نیمروز و زابل و کابل و هرات و مرو و غور و غرجستان و از کتاب اَوِستای زردشت و شاهنامه‌ها و از تاریخ پیشدادیان و کَیانیان و ادبیّات دری، جدا نیست.

2-1-دوره نياتاريخي(عصر آهن,عصر برنز,عصر مس)

عصر آهن:

عصر برنز:

عصر مس:

2-2-دوره پيشا تاريخي(نوسنگی,ميان سنگي,پارينه سنگي)

نوسنگی:

ميان سنگي:

پارينه سنگي:

2-3-چهار هزار سال قبل از ميلاد مسيح تا ميلاد مسيح(آغاز تمدن,شهر نشيني و تجارت)

آغاز تمدن:

شهر نشيني وتجارت:

2-4-ميلاد مسيح تا جنگ هاي صليبي(تاريخ باستان,تمدن ها,قرون وسطا,پيدايش اسلام)

تاريخ باستان:

تمدن ها:

قرون وسطا:

پيدايش اسلام:

2-5-جنگ هاي صليبي تا جنگ هاي جهاني دوم(عصر مدرن)

2-6-جنگ جهاني دوم تا پايان جنگ سرد(قرن بيستم)

2-7-تاريخ معاصر(قرن 21)

2-8-فهرست حاکمان(پادشاهان و سلاطين,نخست وزيران , رئيس جمهوران)

پادشاهان و سلاطين:

نخست وزيران:

رئيس جمهوران:

2-9-فهرست جنگ ها

2-10-آثار باستاني

3-جغرافيا
افغانستان کشوری محصور در خشکی و کوهستانی است که بین جنوب آسیا و آسیای میانه در طول جغرافیایی ۶۰ تا ۷۵ درجه شرقی و عرض ۲۹ تا ۳۸ درجه شمالی قرار گرفته‌است. بلندترین نقطه کشور قله نوشاخ به ارتفاع ۷٬۴۸۵ متر از سطح دریا در شمال شرقی کشور در مرز تاجیکستان است.

افغانستان از نظر جغرافیایی به سه منطقه متمایز از یکدیگر تقسیم می‌شود؛ دشت‌های شمالی کشور که ناحیه‌ای عمدتاً زراعی است. فلات جنوب غربی که بیشتر چشم‌اندازی بیابانی و نیمه‌خشک دارد و ارتفاعات مرکزی از جمله رشته‌کوه هندوکش که این دو را از هم جدا می‌کند.

افغانستان آب‌وهوایی بری (تابستان گرم و زمستان سرد) دارد. زمستان‌های ارتفاعات مرکزی و شمال شرقی افغانستان بسیار سرد و خشن است. به طوری‌که میانگین دما در دی ماه به زیر -۱۵ درجه سانتیگراد می‌رسد. از سوی دیگر مناطق کم‌ارتفاع جنوب غربی (حوضه سیستان)، منطقه جلال‌آباد در شرق و دشت‌های ترکستان در کنار رود آمودریا در شمال، تابستان‌هایی گرم دارند و میانگین دمای آنها در تیرماه به بیش از ۳۵ درجه می‌رسد.

کوهستان هندوکش در شمال شرق افغانستان منطقه‌ای فعال از نظر زمین‌شناختی است و بسیار زلزله‌خیز است که گاهی به رانش زمین و ریزش بهمن (برف کوچ) نیز منجر می‌شود. در سال ۱۹۹۸ زلزله‌ای در این منطقه جان ۶ هزار نفر را گرفت. چهار سال بعد ۱۵۰ نفر در زلزله دیگری در هندوکش کشته شدند و در سال ۲۰۱۰ زلزله دیگری جان ۱۱ افغان را گرفته و ۲ هزار خانه را تخریب کرد. در سال ۲۰۱۴ نیز رانش زمین در بدخشان چندین هزار کشته بر جای گذاشت.

3-1-موقعيت جغرافيايي

3-2-همسايگان

3-3-اقيانوس ها,دريا ها,درياچه ها,تالاب ها

اقيانوس ها:

دريا ها:

درياچه ها:

تالاب ها:

3-4-جزاير,بنادر,رود ها,کوه ها,جنگل ها,کوير ها

جزایر:

بنادر:

کوه ها:

رود ها:

جنگل ها:

کویر ها:


33-5-حيوانات

3-6-گياهان , ميوه ها

گياهان:

ميوه ها:

3-7-آب و هوا(ميزان بارندگي,دماي هواو...)

ميزان بارندگي:

دماي هوا:

3-8-زمين شناسي(گسل ها و....)

3-9-زيست بوم ها

3-10-مراکز تفريحي

3-11-تقسيمات کشوري

3-12-زير ساخت ها

3-13-مساحت,محيط,مرزآبي,مرز خشکي

مساحت:

مرزآبي:

مرز خشکي:

4-جامعه و آداب و رسوم
محمد سرور رجایی نوشت: در ماه رمضان اغلب بازارها در افغانستان رنگ عوض کرده و اکثر دکان‌ها و حتی رستوران‌های کوچک با چیدن شیشه‌های بزرگ مربا و ترشی مخصوص ماه رمضان برای جلب مشتریان در رنگارنگی بازار نقش اصلی را دارند.

به گزارش خبرنگار سایت افغانستان خبرگزاری فارس، «محمد سرور رجایی» فعال فرهنگی مهاجر افغانستانی طی یادداشتی اختصاصی به آداب و رسوم و باورهای مردم افغانستان در طول ماه رمضان پرداخت.

در این یادداشت آمده است: ماه مبارک رمضان، ماه خدا، ماهی که مردم مسلمان و خداجوی افغانستان همه ساله با سنت‌های فرهنگی و اجتماعی ویژه خود به استقبال آن می‌روند.

سنت‏‌های فرهنگی- مذهبی که حتی در ولایت‌های مختلف افغانستان یکسان و یکرنگ نیستند. اما با این همه تفاوت‌های فرهنگی و اجتماعی در بین اقشار مختلف افغانستان اعم از شیعه و سنی، شهری و روستایی، یک وحدت نظر دینی وجود دارد که همان روزه گرفتن و اطاعت محض از فرمان حضرت حق است.

مردم مسلمان افغانستان، با یک‌ماه روزه‌داری با هواهای نفسانی‌ به مبارزه بر می‌خیزند و می‌کوشند با استفاده از معنویات این ماه مبارک روح ناآرام‌شان را تعالی ببخشند.

گذشته از این، در بین مردم مسلمان افغانستان سنت‌های مختلفی فرهنگی در این ماه رواج دارد که از چند روز پیش از آغاز ماه رمضان شروع می‌شود.

آن هم با خرید مواد غذایی به استقبال این ماه می‌روند. با آن که مسئولان دولتی همیشه با پیروی از کشور عربستان سعودی وارد ماه رمضان می‌شود، اما در جامعه سنتی و مذهبی افغانستان، اکثرا روحانیون و یا ریش‌سفیدان هر منطقه اعم از شیعه و سنی خود شان می‌خواهند هلال ماه رمضان را رویت کنند، آن هم با بالا رفتن از کوه و بدون ابزار رویت هلال ماه.

این در حالی است که شیعیان افغانستان منتظر خبر رویت هلال ماه در ایران نیز هستند، از اختلاف نظرهای روز اول ماه رمضان که بگذریم، تمام رسوم ماه روزه با ناهمگونی‌های خاص خود در هر شهر و روستا، فرهنگ پر بار آداب اجتماعی مردم افغانستان را نشان می‌دهد.

ماه رمضان ماه برکت و رحمت است و به همین دلیل اغلب بازارها رنگ عوض می‌کنند. اکثر دکان‌ها و حتی رستوران‌های کوچک با چیدن شیشه‌های بزرگ مربا و ترشی مخصوص ماه رمضان برای جلب مشتریان در رنگارنگی بازار نقش اصلی را دارند.

سفره‌های افطاری هم پر رنگ تر از ماه دیگر است. مردم افغانستان بیشتر با خرما و نمک افطار می‌کنند ولی اولویت با خرما است.

مادران و زنان افغانستانی در این ماه سعی می‌کنند با تهیه و پخت غذا‌های پر انرژی برای خانواده‌اش فضای پر نشاطی را فراهم کنند. اگر چه غذا‌های هوسانه محلی چون «بولانی» و «منتو» در این ماه مشتری بسیاری دارد، ولی هیچ غذایی به اندازه‌ شوربا «آبگوشت» در بین خانواده‌ها به خصوص مردان طرفدار ندارد.

شوربای ماه رمضان، با فلفل تند، ترشی مخصوص ماه رمضان و «سالاد کابلی» که به آن «سَلاته» می‌گویند و در ساختار شکل سالاد شیرازی ایران است اما سبزی خوردن تازه چیزی دیگری است.

اکثر مردم افغانستان در سحری غذای سبک و شیرین می‌خورند. غذایی که هم انرژی داشته باشد و هم سبک باشد مثل برنج دمپخت که به آن «شوله» می‌گویند و یا «نان روغنی»، «کُلچه» (شیرینی) و کیک که جای خود را دارد.

نان روغنی نوعی نان تنوری است که اکثر خانواده‌ها در خانه‏‌هایشان و یا در نانوایی سنتی محلشان می‌پزند و در سحر با شیر و یا چای شیرین می‌خورند.

مردم افغانستان، آداب اجتماعی منحصر به فردی دارند. با وجودی که می‌کوشند هنگام افطار در منزل باشند، چنانچه هنگام افطار در بیرون از منزل باشند، باز هم برای افطاری سراغ همبرگر و چیز برگر نمی‌روند و با استفاده از غذا‌های محلی بولانی و پَکوره افطار می‌کنند.

در بسیاری ولایات رسم است که موقع افطار هر کسی غذایش را گرفته به مسجد می‌رود و بعد از نماز جماعت سفره‌ درازی پهن کرده و در کنار هم می‌نشینند و افطار می‌کنند و از غذای یکدیگر می‌خورند.

کسی که افطاری نیاورده و یا از محل نیست، آنها هم با رغبت و بدون این که احساس غریبی کند، بر سر سفره‌ افطار جمعی می‌نشینند و بعد از افطار با دعای جمعی به خانه‌هایشان می‌روند.

مسلمانان افغانستان اعم از شیعه و سنی آداب خاصی برای دعا‌ها و مراسم دینی‌یشان دارند و اغلب مجالس‌شان در مسجد برگزار می‌شود.

شیعیان افغانستان در ماه مبارک رمضان به خصوص در شب‌های قدر در مسجد محل خود می‌روند و با انجام اعمال مخصوص شب قدر و خواندن دعای جوشن کبیر شب را احیا می‌کنند و برای سحری به منازل خود باز می‌گردند.

اما در روستاهای ولایت مرکزی افغانستان، رسم بر این است که اگر پیش از ماه رمضان در خانه کسی از اهالی فرزند پسر متولد شود، پدر آن پسر برای سلامتی فرزندش گوسفندی را نذر کرده و برای شب قدری آنرا قربانی می‌کند.

همه‌ اهالی هم می‌دانند که برای احیا شب قدر در منزل فلانی دعوت هستند. اهل سنت افغانستان، نیز در برنامه‌های خاص مذهبی‌یشان با احترام گذاشتن به شب‌های قدر و شرکت در مساجد شیعیان در شهرهای بزرگ نظیر کابل شرکت می‌کنند.‌

آنها شب بیست و هفتم ماه رمضان را شب قدر و شب نزول قرآن می‌دانند و در آن شب به احیا می‌نشینند. شیعیان افغانستان نیز نسبت به شب بیست و هفتم ماه مبارک رمضان توجه خاصی دارند.

از سوی دیگر مسلمانان افغانستان عقد بستن عروس و داماد را در بین 2 عید سعید فطر و قربان، خوب نمی‌دانند، اغلب سعی می‌کنند که در شب بیست و هفتم عقد دایمی فرزندان شان را بخوانند.

برنامه‌ای مذهبی مخصوص اهل سنت در ماه مبارک رمضان خواندن نماز «تراویح» است. نماز تراویح بیست رکعت است که بعد از نماز عشا به صورت 2 رکعتی و به جماعت خوانده می‌شود.

رسم است که هر شب یک جزء از قرآن را در این نمازها تلاوت کنند تا در پایان ماه رمضان قرآنی هم ختم شده باشد. بعد از خواندن 4 رکعت استراحتی کوتاهی می‌کنند و دوباره به نماز می‌ایستند.

شب پانزدهم ماه مبارک رمضان به مناسبت ولادت با سعادت حضرت امام حسن مجتبی (ع)، حال و هوای خاصی دارد. در این شب شیعیان با برگزاری مراسم جشنی در مساجد و حسینیه‌ها گرد هم می‌آیند و محافل منقبت‏‎خوانی تشکیل می‌دهند.

مناقب خوانان هر شهر و یا هر محل در مساجد و حسنیه‌های که بیشترین مخاطب را داشته باشند حضور یافته و با قرائت اشعاری در وصف خاندان اهل بیت عصمت و طهارت (ع) و به خصوص امام «حسن مجتبی» (ع)به مداحی و سرور می‌پردازند.

مردم افغانستان روزه خواری را بسیار ناپسند و دور از شخصیت یک مسلمان می‏‌دانند، از این رو هیچ کس، حتی آنهایی که عذر شرعی هم دارند، در انظار مردم و به صورت علنی روزه‏‏‌خواری نمی‌کنند، حتی در خانه‌هایشان هم اگر کسی روزه نمی‏‌گیرد سعی می‏‌کنند تا هیچ کس متوجه نشود که روزه ندارد.

فرد روزه خوار در نظر مردم افغانستان بی ایمان دانسته شده و سعی می‌کنند با آن فرد برخوردی نداشته باشند.

در کابل محلی وجود دارد به نام «تپه توپ چاشت»، هنوز هم توپ‌های قدیمی در آن تپه وجود دارد. در سال‏‌های پیش از جنگ، در سال‏‌های کودکی نگارنده بسیاری خانه‏‌ها رادیو نداشتند تا اذان مغرب را بشنوند، هر روز قبل از غروب ماه مبارک رمضان، تمام کودکان پسر هر محله، در محلی که به آن میدانی می‌گفتند جمع می‌شدند و منتظر شنیدن صدای شلیک توپ به جای اذان.

همین که توپ شلیک می‌شد همگی به طرف خانه‌های خود می‌دویدند تا زمان افطار را برای خانواده‌ خود برسانند.

اما در این سال‌ها شب‌های ماه مبارک رمضان رنگ و شور دیگری دارد. از هر طرف تلاوت قرآن و ذکر مناقب رسول اکرم (ص) و اهل‌بیت کریم‌شان به گوش می‏‌رسد.

مساجد افغانستان به خصوص در شهر کابل در شب‌های ماه مبارک رمضان شاهد حضور پر رنگ مردم است، مردم مسلمان افغانستان اعم از شیعه و سنی هر کدام مطابق با آداب ‏اجتماعی و مذهبی خاص خودشان در این ماه دست به اعمال عبادی و روحانی می‌زنند. ‏

تلاوت و ختم قرآن کریم از مهم‌ترین آدابی است که مردم افغانستان در این سال‌ها در ماه مبارک رمضان به آن توجه ویژه‌ای دارند، افطاری‌ دادن به فقرا و کمک به مستمندان بسیار به چشم می‌خورد. سنت پسندیده‌ افطاری دادن در مساجد افغانستان در این سال‌ها بسیار رایج شده است.

جامعه:

آداب:

رسوم:

4-1-اقوام و جمعيت
افغانستان کشوری چند قومیتی است و گروهای قومی مانند پشتون‌ها، تاجیک‌ها، هزاره‌ها، ازبک‌ها، ترکمن‌ها،سادات، آیماق‌ها،


هویت قومی

واژه افغان در طول تاریخ مترادف با قوم پشتون بوده است ولی امروز به عنوان هویت ملی برای تمام اقوام بکار می‌رود.در طی پژوهشی در سال ۲۰۰۹، ۷۲٪ از مردم هویت افغان را پیش از هویت قومی خود عنوان کردند.
پشتون‌ها

کودکان پشتون در ولایت خوست

پشتون‌ها یکی از بزرگترین گروه قومی افغانستان را تشکیل می‌دهند. پشتون‌ها در نواحی شرقی و جنوبی افغانستان هم‌مرز با پاکستان جایی که یکی از گروه قومی این کشور را تشکیل می‌دهند متمرکز شده‌اند. همچنین گروه‌های کوچکی از پشتون‌ها در شرق ایران در نواحی هم‌مرز با افغانستان و همچنین شمال افغانستان در نتیجه جابجایی‌هایی که در زمان امیر عبدالرحمن خائن انجام شد و در میان دیگر گروهای قومی زندگی می‌کنند. اگرچه عده‌ای از پشتون‌های شهرنشین در کابل و سایر مناطق فارسی زبان شده‌اند.

از تأسیس افغانستان در سال ۱۷۴۷ توسط احمد شاه درانی تا پیش از سال ۱۹۷۸ پشتون‌ها ۲۹٪ جمعیت افغانستان را تشکیل می‌دانند؛ ولی زمانی که نیروهای شوروی در سال ۱۹۷۹ به این کشور حمله کردند، ۶٫۲ میلیون نفر از مردم پاکستان به کشورمان مهاجرت کردند که ۸۵٪ از این مهاجرها را پشتون‌ها تشکیل می‌دادند که این باعث افزایش موقت جمعیت پشتون‌ها در برابر دیگر اقوام شد؛ ولی با بازگشت بسیاری از مهاجرین از سال ۱۹۹۰ به بعد جمعیت پشتون‌ها به ۴۰٪ کل جمعیت افغانستان رسید (با احتساب پاکستانی‌ها).
تاجیک‌ها

دانش‌آموزان هنر در کابل

تاجیک‌های فارسی زبان و زیرگروه‌های آنان شامل قزل‌باشها و فارسیوان‌ها نزدیک‌ترین گروه قومی به فارسی‌زبانان ایران هستند با این تفاوت که تاجیک‌ها عمدتاً سنی مذهب و فارسی‌زبانان ایران عمدتاً شیعه هستند. جمعیت تاجیک‌ها در سال ۱۹۹۵ بالغ بر ۴٫۳ میلیون نفر تخمین زده شد.بریتانیکا می‌گوید آنها در ابتدای قرن ۲۱ حدود یک پنجم از جمعیت افغانستان را تشکیل می‌دهند.

تاجیک‌ها بزرگترین گروه قومی در کشور تاجیکستان در همسایگی افغانستان هستند. بیشتر تاجیک‌ها در مناطق شمال شرقی و غرب و در شهرهای بزرگ زندگی و کار می‌کنند و پیشه‌هایی در بخش‌های دولتی دارند. گروه‌های بزرگی از تاجیک‌ها در شهرهای هرات، مزارشریف، کابل و غزنی زندگی می‌کنند. تاجیک‌ها بخش عمده‌ای از نخبگان تحصیلکرده را تشکیل می‌دهند که دارای ثروت و نفوذ سیاسی زیادی هستند. تاجیک‌ها نزدیکترین رقیب پشتون‌ها در عرصه سیاست و قدرت هستند.

قزلباشان در اصل متشکل از طوایف مختلف هستند که در زمان فتح افغانستان توسط نادر افشار در مناطق مختلفا افغانستان که قسمت عمده آنها در شهر کابل ساکن شدنددر منطقه‌ای بنام چندول و حتی کوچه‌های مختلف آنها بنام مناطقی که از ایران بودن نام گذاری شده (کوچه شیرازی‌ها، خافی‌ها، شاهسوندها، قجرها، افشارها کردی‌ها و ...) و آنها سالها در حکومت افغانستان به عنوان وزیر و کاتبین در بار فعالیت داشتند. میرزا عبدالعلی خان وزیر دربار امیر شیر علی نمونه از این افراد بود که که اولین نشریه را در افغانستان به طبع رسانید به نام شمس النهار بود.
هزاره‌ها

گردهمایی هزاره‌ها در آخرین جمعه ماه رمضان در ولایت دایکندی

هزاره‌ها دیگر مردم فارسی‌زبان و عمدتاً شیعه مذهب افغانستان هستند که بیشتر در مرکز افغانستان و هزاره‌جات زندگی می‌کنند. در تخمینی در سال ۱۹۹۵ جمعیت هزاره‌ها حدود ۳ میلیون تن برآورد شد و اکنون جمیعت آنان بین ۷تا ۳ میلیون نفر برآورد می‌شود.
ازبک‌ها

ازبک‌ها از ترک‌تباران افغانستان محسوب می‌شوند که بومی ولایت‌های شمال افغانستان هستند و به دو زبان ازبکی و فارسی صحبت می‌کنند. جمعیت ازبک‌ها در سال ۱۹۹۰ حدود ۱٫۳ میلیون تن برآورد شدو اکنون باور بر این است که جمعیتشان حدود ۲ میلیون تن است.
آیماق‌ها


آیماق که به ترکی به معنی قبیله است نام یک گروه قومی نیست بلکه عده‌ای مردم هستند که زندگی نیمه عشایری دارند. آیماق‌ها از گروه‌های قومی تاجیک، هزاره و بلوچ در قرن‌های شانزده و هفده میلادی تشکیل شده است. آنها در مناطق غربی بادغیس، غور و هرات و سایر مناطق افغانستان زندگی می‌کنند و به گویش‌های مختلف از زبان فارسی که هر کدام مربوط به طایفه خاص می‌شود سخن می‌گویند.جمعیت آنان از کمتر از نیم میلیون تن تا حدود ۸۰۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود. گروه‌هایی از آیماق‌ها در حدود ۱۲۰ هزار تن در شمال خراسان در کشور ایران نیز زندگی می‌کنند.
ترکمن‌ها


ترکمن‌ها گروه ترک‌تبار سنی مذهب کوچکتری هستند که بر خلاف ازبک‌ها بیشتر زندگی عشایری دارند. جمعیت ترکمن‌ها در افغانستان حدود ۲۰۰ هزار تن برآورد می‌شود.ترکمن‌ها بیشتر در نواحی شمالی و شمال غربی در مجاورت مرز افغانستان با ترکمنستان زندگی می‌کنند.
بلوچ‌ها


بلوچ‌ها مردمان سنی مذهبی هستند که به زبان بلوچی صحبت می‌کنند و بیشتر در نواحی جنوب شرقی افغانستان در مجاورت با مناطق بلوچ نشین ایران و پاکستان زندگی می‌کنند. جمعیت بلوچ‌ها در سال ۱۹۹۰ حدود ۲٫۵ میلیون نفر تخمین زده شد و اکنون به ۳٫۵ میلیون نفر می‌رسد.
نیازی ها


اقوام شیعه افغان که در مهاجرت به ایران به اصفهان رفتند و سکنی گزیدند مقصد اول انها نجف اباد اصفهان بود . در ابتدای مهاجرت به علت فقر زیاد از طرف مردم به نیازاللهی ها و یا نیازی ها نامیده شدند که تا کنون نیز به همین نام باقی ماندند. هم اکنون تعدادی از این ظایفه در شهر اصفهان ساکن هستند
نورستانی‌ها


نورستانی‌ها مردمان از شاخه هند و اروپایی هستند که در منطقه جدا در شمال شرق افغانستان در ولایت نورستان و در آنسوی مرز در منطقه چیترال پاکستان زندگی می‌کنند و به زبان نورستانی صحبت می‌کنند. بسیاری از نورستانی‌ها باور دارند آنان از بازماندگان نسل سربازان یونانی سپاه اسکندر هستند ولی شواهد ژنتیکی برای این فرضیه وجود ندارد بلکه آنها بیشتر شبیه به گروهی از مهاجران اولیه آریایی منزوی شده هستند. از لحاظ ریخت‌شناسی، نورستانی‌ها از زیرشاخه‌های نژاد مدیترانه‌ای هستند که در یک سوم از آنها ژن بلوند دیده می‌شود. آنها که بیشتر سنی مذهب هستند در سال ۱۹۹۰ جمعیت‌شان حدود ۱۲۵٬۰۰۰ تن تخمین زده شد که اکنون بالغ بر ۳۰۰ هزار نفر برآورد می‌گردد.
دیگر گروه‌ها

گروه‌های قومی کوچکتر شامل پشه‌ای، براهویی، پامیری، قرقیز، سادات،



افغانستان کشوری کثیر المله است که قومیت‌های مختلفی در آن بودوباش دارند و به زبان‌های متعددی تکلم می‌کنند. با توجه به اینکه هیچگاه سرشماری در مورد قومیت و زبان مردم افغانستان انجام نشده آمار دقیقی در این مورد وجود ندارد. یکی از برآوردهای تقریبی در مورد تعداد اعضای هر قوم اینچنین است:
قومیت‌های افغانستان گروه قومیتی تصویر سیا ورلد فکت‌بوک / بخش مطالعات کشورهای کتابخانه کنگره (۲۰۰۴ تاکنون) سیا ورلد فکت‌بوک / بخش مطالعات کشورهای کتابخانه کنگره (پیش از ۲۰۰۴)

بقیه (پشه‌ای‌ها، نورستانی‌ها، سادات، براهویی‌ها، اقوام پامیری و دیگران)

نمونه گیری زیر با هدف دانستن باور مردم افغانستان نسبت به جنگ سال ۲۰۰۱ با رهبری آمریکا و وضعیت کنونی سیاسی، و نیز مسائل اقتصادی و اجتماعی مؤثر بر زندگی روزانه خود گرفته شده است؛ که یکی در بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ توسط بنیاد آسیا و یکی هم بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ در طی تلاشی مرکب از رادیو و تلویزیون که توسط بی‌بی‌سی و ان‌بی‌سی نیوز و آآردی بود اجام گرفت.

آمار گرفته شده توسط بنیاد آسیا در سال ۲۰۰۶ از بین ۶٬۲۲۶ تن از مردم افغانستان به صورت تصادفی ۳۲ ولایت از ۳۴ ولایت افغانستان ولایت ارزگان (با ضریب ۱٫۱ درصد) و ولایت زابل (با نشاندهندگی ۱٫۲) به دلیل نگرانی‌های امنیتی از فهرست حذف شد. با ضریب خطای ۲٫۵ درصد گرفته شده است.

اقوام:

جمعيت:

4-2-اديان

4-3-زبان ها

4-4-مراسم(جشن ها,اعياد و...)

جشن ها:

اعياد:

4-5-ميانگين سني

4-6-غذا ها و نوشيدني ها

غذا ها:

نوشيدني ها:

4-7-اقليت هاي قومي و مذهبي
افغانستان کشوری محصور در خشکی و کوهستانی است که بین جنوب آسیا و آسیای میانه در طول جغرافیایی ۶۰ تا ۷۵ درجه شرقی و عرض ۲۹ تا ۳۸ درجه شمالی قرار گرفته‌است. بلندترین نقطه کشور قله نوشاخ به ارتفاع ۷٬۴۸۵ متر از سطح دریا در شمال شرقی کشور در مرز تاجیکستان است.

افغانستان از نظر جغرافیایی به سه منطقه متمایز از یکدیگر تقسیم می‌شود؛ دشت‌های شمالی کشور که ناحیه‌ای عمدتاً زراعی است. فلات جنوب غربی که بیشتر چشم‌اندازی بیابانی و نیمه‌خشک دارد و ارتفاعات مرکزی از جمله رشته‌کوه هندوکش که این دو را از هم جدا می‌کند.

افغانستان آب‌وهوایی بری (تابستان گرم و زمستان سرد) دارد. زمستان‌های ارتفاعات مرکزی و شمال شرقی افغانستان بسیار سرد و خشن است. به طوری‌که میانگین دما در دی ماه به زیر -۱۵ درجه سانتیگراد می‌رسد. از سوی دیگر مناطق کم‌ارتفاع جنوب غربی (حوضه سیستان)، منطقه جلال‌آباد در شرق و دشت‌های ترکستان در کنار رود آمودریا در شمال، تابستان‌هایی گرم دارند و میانگین دمای آنها در تیرماه به بیش از ۳۵ درجه می‌رسد.

کوهستان هندوکش در شمال شرق افغانستان منطقه‌ای فعال از نظر زمین‌شناختی است و بسیار زلزله‌خیز است که گاهی به رانش زمین و ریزش بهمن (برف کوچ) نیز منجر می‌شود. در سال ۱۹۹۸ زلزله‌ای در این منطقه جان ۶ هزار نفر را گرفت. چهار سال بعد ۱۵۰ نفر در زلزله دیگری در هندوکش کشته شدند و در سال ۲۰۱۰ زلزله دیگری جان ۱۱ افغان را گرفته و ۲ هزار خانه را تخریب کرد. در سال ۲۰۱۴ نیز رانش زمین در بدخشان چندین هزار کشته بر جای گذاشت.

4-8-اماکن مذهبي

4-9-سن ازدواج

4-10-طلاق

4-11-تعطيلات رسمي

4-12-اعتياد

4-13-خودکشي

4-14-فرار از خانه

4-15-مرگ و مير

5-اقتصاد
افغانستان یکی از اعضای اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا، سازمان اکو و سازمان کنفرانس اسلامیمی‌باشد. افغانستان یکی از کشورهای فقیر و با نرخ توسعه پایین یکی از فقیرترین کشورهای جهان است. با سال ۲۰۰۹، نرخ مبادله تولید ناخالص داخلی در ۱۴ میلیارد دلار قرارداشت و سرانه تولید ناخالص داخلی ۱،۰۰۰ دلار می‌رسید.نرخ بیکاری آن ۳۵٪ و تقریباً ۳۶٪ ساکنین آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند. مطابق با داده‌های یواس‌اید بیش ۴۲ درصد از جمعیت افغانستان برای کمتر از ۱ دلار در روز زندگی می‌کنند. اقتصاد افغانستان از حوادثی که از سال ۱۹۷۸ تاکنون جریان دارد رنج می‌برد، همراه با آن چندین خشکسالی نیز به مشکلات مردم در طول سال‌های ۱۹۹۸–۲۰۰۱ اضافه شدند. اگرچه بعد از جاری شدن میلیاردها دلار توسط تجارت‌های بین‌المللی و کمک‌های کشورهای دیگر،در طول شش سال پیش، این اقتصاد کمی توانست رشد کند. حدود ۸۱ درصد مردم این کشور کشاورز هستند و بقیه شامل ۱۱ درصد در صنعت (اغلب بافندگی) و ۹ درصد در خدمات مشغول به کار هستند.

نرخ تورم در این کشور در سال ۲۰۰۵، ۱۶٫۳ و در سال ۲۰۰۶ بنا بر پیش بینی‌ها ۱۷ درصد است. بیشترین محصولات صادراتی این کشور به سه کشور آمریکا(۲۵٫۴٪)، پاکستان(۲۲٪) و هند(۱۹٫۵٪) است که حجم آن ۵۰۰ میلیون دلار آمریکا تخمین زده می‌شود؛ و عمده‌ترین شریکان صادر کننده محصولات به این کشور پاکستان(۲۳٫۷٪)، آمریکا(۱۱٫۲٪)، هند(۷،۹٪)، آلمان(۶٫۸٪)، ترکمنستان(۴٫۹٪)، روسیه(۴٫۵٪)، کنیا(۴٫۳٪) و ترکیه(۴٫۲٪) می‌باشند که حجم آن به بیش از ۴ میلیارد دلار می‌رسد. بیشترین بدهی این کشور به کشور روسیه و نیز بانک جهانی است که به بالغ بر ۸ میلیارد دلار می‌رسد. پس از سقوط طالبان بیش از ۶۰ کشور جهان قول کمک به این کشور را دادند که به فاصله ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹، ۸٫۹ میلیارد دلار به این کشور کمک بلاعوض کنند.

واحد پول افغانستان، «افغانی» نام دارد که از سال ۱۳۸۰ به بعد ارزش آن نسبت به دلار رو به بهبودی می‌رود. سال مالی آن از یکم فروردین (۲۱ مارس) تا ۲۹ اسفند (۲۰ مارس) است. عمده‌ترین محصول صادراتی این کشور مرفین یا تریاک است. حجم تولید تریاک در افغانستان به حدی است که بنابر گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی، «بخش عمده تریاک جهان» در این کشور تولید می‌شود.

از دیگر اقلام صادراتی این کشور می‌توان به جامه پشمی بومی این کشور و فرش‌های دستباف و پوست گاو و گوسفند و سمور و پلنگ و مار اشاره کرد.

5-1-ميزان بودجه و هزينه

5-2-درامد ها و توليد ناخالص

5-3-صنايع

5-4-معادن

5-5-کشاورزي و باغ داري

5-6-دامپروري ,پرورش آبزي,پرورش طيور

دامپروري:

پرورش آبزي:

پرورش طيور:

5-7-بانک ها

5-8-پول ملي

5-9-واردات

5-10-صادرات

5-11-قاچاق

5-12-بيکاري

5-13-فقر

5-14-اختلاس,پولشويي

5-15-تحريم اقتصادي

6-فرهنگ و هنر
در افغانستان، مردم تاجیک نوعی رقص گروهی بنام قرصک و مردم پشتون دارای نوعی رقص گروهی به نام اَتَن هستند. در موسیقی نیز افغانستان پیشینهٔ خوبی دارد. در گذشته‌ها مردم افغانستان در نشست‌هایی که در موعد معینی بر‌گزار می‌شده‌است، گردهم می‌آمدند و به بحث و بررسی دربارهٔ کتب و اشعار می‌پرداختند و در پایان این جلسات به آوازخوانی و موسیقی می‌پرداختند و از اشعار بسیار شیرین و پرمعنا استفاده می‌نمودند.
سینما

سینما در افغانستان به دلیل سه دهه جنگ پیشرفت چندانی نداشته‌است. در دوره طالبان سینما نیز ممنوع شد. در این دوره طالبان حتی اقدام به تخریب آثار سینمایی نیز کرد، اما در این میان برخی از این آثار به ویژه آرشیو تلویزیون ملی افغانستان به وسیله افراد هنردوست از نابودی نجات یافتند و امروز در دسترس می‌باشند.

پس از سرنگونی طالبان، سینما به پیشرفت‌هایی نایل آمد و آثار خوبی هم ارائه شد. از جمله این آثار می‌توان به فیلم «اسامه» ساخته «صدیق برمک» اشاره کرد. نخستین انیمیشن در تاریخ افغانستان پس از سرنگونی طالبان با نام «تهاجم» به کارگردانی «افشین دانش» برگرفته از طرح احمد فهیم کوه دامنی برای شرکت در جشنواره‌های بین‌المللی در سال ۱۳۸۲ ساخته شد. این انیمیشن توانست توجه و دید بیشتر داوران جشنواره را به سوی خود جلب نماید.
رادیو و تلویزیون
مسابقه بزکشی، ورزش سنتی افغانستان، در شهر مزارشریف

نخستین برنامهٔ رادیویی افغانستان توسط رادیو کابل در سال ۱۳۰۷ در زمان امان‌الله شاه پخش شد. تلویزیون اما در پایان حکومت سردار داوود در سال ۱۳۵۷ به میان آمد.

در دوران طالبان تلویزیون، وسائل فیلمبرداری، ماهواره‌ها، سینماها، موسیقی، تئاتر و دیگر وسائل ارتباط جمعی و رسانه‌های صوتی و تصویری، همه و همه منع اعلام و تحریم گردیده بود.

افغانستان هم‌اینک دارای یک سازمان رسانه‌ای ملی به نام «رادیو تلویزیون ملی افغانستان» می‌باشد. این سازمان دارای یک شبکه تلویزیونی و یک شبکه رادیویی می‌باشد. اگرچه رادیو تلویزیون ملی رسانه‌ای متعلق به دولت است اما طبق قوانین جدید رسانه‌ای نه دولتی و نه خصوصی، بلکه رسانه‌ای مردمی است که صرفاً هزینه‌اش را دولت تامین می‌کند.

اخیراً دوباره سعی بر این است که محصولات رادیو و تلویزیون ملی افغانستان، بر اساس اصول، روش و پالیسی حکومت کارکرد داشته باشد. افغانستان در سالهای اخیر به یکی از کشورهای پیشتاز منطقه در بخش رسانه تبدیل شده است، این کشور دارای ۸۴ شبکه تلویزیونی و ۲۲۲ شبکه رادیویی است. رادیو و تلویزیون‌های خصوصی نیز در افغانستان وجود دارند که شامل نزدیک به ۱۰۰ شبکه رادیویی و بیش از ۳۰ شبکه تلویزیونی می‌شود.
رسانه‌های چاپی

پیشینهٔ رسانه‌ها درافغانستان به نشر اولین روزنامه، شمس‌النهار در سال ۱۲۵۲ برمی‌گردد. همینک چندین روزنامه در کابل و سایر ولایات افغانستان فعالیت می‌کنند. بیشتر روزنامه‌های افغانستان پس از سرنگونی طالبان روی کار آمدند.
آموزش و پرورش


در هنگام اشغال افغانستان توسط شوروی (دهه ۱۳۶۰) و جنگهای داخلی این کشور (دهه ۱۳۷۰)، شالوده آموزش و پرورش افغانستان از هم پاشید. در دورهٔ قدرت طالبان دختران خانه‌نشین شده و اجازهٔ تحصیل از آنها گرفته شد. در این دوره، به جای درسهای علمی مانند کیمیا و فیزیک در مدارس، بیشتر بر آموزش‌های مذهبی تاکید می‌شد. اکنون براورد می‌شود کمتر از نیمی از مدارس افغانستان دسترسی به آب آشامیدنی داشته باشند. پس از یورش آمریکا به افغانستان در سال ۱۳۸۰ و فروپاشی طالبان، با روی کار آمدن دولت انتقالی وضعیت تحصیل اندک‌اندک رو به بهبودی می‌رود، ولی با این وجود هنوز بیش از ۶۰٪ مردم افغانستان از سواد خواندن و نوشتن بی بهره‌اند.

اکنون ۱۳ دانشگاه و ۶ مرکز تربیت معلم، در سراسر افغانستان وجود دارد. در کنکور ورود به دانشگاه سال ۱۳۸۵ خورشیدی، ۸۰ هزار نفر شرکت کرده‌اند. براورد مسئولان این است که حدود سی هزار دانشجو به علت نبود امکانات از ورود به دانشگاه محروم شوند.

ده درصد بودجه سالانه افغانستان به امور آموزشی اختصاص دارد، که از این میان هفت درصد آن مربوط به وزارت معارف (آموزش و پرورش) است، یک درصد مربوط به نهادهای پژوهشی و یک درصد مربوط به آموزش عالی است.

6-1-نوازندگي (موسيقي ,ساز,تنبک و...)

6-2-نگارگري(نقاشي,طراحي,مينياتورو...)

6-3-بافندگي(فرش بافي,ريسندگي,پارچه و..)

6-4-ادبيات(شعر,کتاب و...)

6-5-(خوشنويسي)خط

6-6-معماري(مسجد,معبد,کليسا,کاخ,آب انبارو....)

6-7-حکاکي(خاتم کاري,منبت کاري,معرق کاري,مينا کاري,سفالگري و....)

6-8-ساير(عروسک سازي,شيشه گري,طلاکاري,مس گري و....)

6-9-سينما و تئاتر

6-10-هنرمندان

6-11-مراکز فرهنگي

7-ورزش

7-1-ورزش هاي بومي

7-2-ورزش کاران

7-3-باشگاه هاي رسمي

7-4-تيم هاي ملي

7-5-استاديوم ها

7-6-مقام ها و دستاورد هاي بين المللي

7-7-ورزش بانوان

7-8-ميزباني مسابقات بين المللي

8-سياست

8-1-سياست داخلي

8-2-سياست خارجي

8-3-نهاد هاي دولتي

8-4-روابط با کشور هاي خارجي

8-5-احزاب و گروه هاي سياسي

8-6-قانون اساسي

8-7-عضويت در سازمان هاي بين المللي

8-8-دمکراسي و حقوق بشر

8-9-مراکز سياسي

8-10-وقايع مهم سياسي

8-11-تقسيمات کشوري(استان ها,ايالات ,شهر ها)

8-12-مناطق خود مختار

8-13-پايتخت,مراکز سياسي

پايتخت:

مراکز سياسي:

8-14-سفارت خانه ها(سفارت ديگر کشور ها)

8-15-جنگ داخلي
حزب دمکراتیک خلق افغانستان که حزبی مارکسیست و طرفدار شوروی بود در هفت ثور ۱۳۵۷ حکومت داوود خان را سرنگون کرده و جمهوری دمکراتیک افغانستان را تاسیس کرد. در پی برقراری این حکومت و به ویژه پس از مداخله نظامی شوروی در افغانستان مقاومت گروه‌های اسلام‌گرا علیه آن آغاز شد. شورشیان که به نام مجاهدین افغان شناخته می‌شدند، پس از بیش از یک دهه جنگ چریکی علیه نیروهای شوروی در افغانستان در هشت ثور ۱۳۷۱ کابل را به تصرف خود درآوردند.

رهبران اصلی مجاهدین افغان در توافق پیشاور برای تشکیل حکومت جدیدی به نام دولت اسلامی افغانستان به توافق رسیدند اما گلبدین حکمتیار که به عنوان نخست‌وزیر دولت تعیین شده بود، با این شیوه تقسیم قدرت مخالفت کرده و وارد جنگ علیه نیروهای شورای نظار و جمعیت اسلامی افغانستان به رهبری برهان‌الدین ربانی و احمدشاه مسعود و جنبش ملی اسلامی افغانستان به رهبری عبدالرشید دوستم شد. این در حالی بود که

اختلافات گروه‌های مختلف مجاهدین بر سر تقسیم قدرت باعث آغاز مرحله جدیدی از جنگ داخلی افغانستان بود که با جنگ‌های پی‌درپی گروه‌های رقیب و بمباران شهرها و مناطق مسکونی همراه بود. در این دوران گروه‌های مختلف سیاسی و نظامی هر یک بخشی از کشور را در کنترل خود داشتند و شهر کابل و حومه آن بین پنج گروه مختلف مجاهدین تقسیم شده بود.

رقابت قدرت‌های منطقه‌ای نیز باعث شده بود تا جنگ گروه‌های افغان به یک جنگ نیابتی تبدیل شود. پاکستان که از حکومت جدید مجاهدین ناخشنود بود از حزب اسلامی حکمتیار مهمترین مخالف آن‌ها حمایت نظامی، عملیاتی، و مالی می‌کرد. گلبدین حکمتیار بدون پشتیبانی لجستیکی و راکت‌های ارتش پاکستان قادر نبود تا نیمی از کابل را به ویرانه تبدیل کند. عربستان سعودی و ایران نیز برای تامین هژمونی منطقه‌ای خود از گروه‌های متحد خود در این نبرد پشتیبانی می‌کردند. ایران به حزب وحدت به رهبری عبدالعلی مزاری که از هزاره‌های شیعه‌مذهب تشکیل می‌شد، کمک می‌کرد تا قدرت نظامی و تاثیرگذاری سیاسی آن‌ها را افزایش دهد. عربستان نیز از جریان وهابی اتحاد اسلامی افغانستان به رهبری رسول سیاف پشتیبانی می‌کرد. اختلافات این دو گروه نیز به سرعت به یک جنگ تمام عیار و خونین تبدیل شد که گروه‌های دیگر مجاهدین را نیز درگیر خود کرد. ازبکستان نیز از نیروهای جنبش ملی اسلامی افغانستان به رهبری عبدالرشید دوستم ازبک تبار حمایت می‌کرد تا این گروه بتواند بخش‌های شمالی افغانستان را در کنترل خود داشته باشد.

حزب وحدت که در جریان جنگ با نیروهای سیاف در مقاطعی با نیروهای شورای نظار/جمعیت اسلامی هم درگیر شده بود در ابتدای زمستان سال ۱۳۷۱ از دولت خارج شده و با حزب اسلامی حکمتیار متحد شد. در همین زمان صبغت‌الله مجددی که به عنوان رئیس‌جمهور دولت انتقالی تعیین شده بود جای خود را به برهان‌الدین ربانی رهبر جمعیت اسلامی افغانستان داد. ربانی نخستین و تنها رئیس غیرپشتون در تاریخ سیاسی افغانستان محسوب می‌شود.

حکمتیار که علت اصلی مخالفت خود را حضور کمونیست‌های سابق به ویژه ژنرال دوستم در دولت جدید عنوان می‌کرد در زمستان ۱۳۷۲ با جنبش ملی ژنرال دوستم نیز متحد شد و ائتلاف حزب وحدت/حزب اسلامی/جنبش ملی علیه نیروهای مسعود و دولت افغانستان شکل گرفت. حالا حزب اسلامی می‌توانست از نیروی هوایی جنبشی‌ها هم برای بمباران مواضع دشمن و تدارکات رسانی به نیروهای خودی استفاده کند. با این وجود در سال ۱۳۷۳ مسعود موفق شد تا تمامی مخالفان خود را از کابل بیرون براند. اما از سوی دیگر نیروهای دوستم موفق شدند تا نیروهای جمعیت اسلامی را از مزار شریف بیرون رانده و این شهر مهم شمال افغانستان را در اختیار خود بگیرند.

قندهار نیز در این دوران بین سه رهبر پشتو به نام‌های گل‌آغا شیرزی، ملا نقیب‌الله و آمر لالی تقسیم شده بود که هر یک برای تحکیم موقعیت خود با یکدیگر درگیر بودند.

جنگ میان گروه‌های مجاهدین زمانی آغاز شد که دولت جدید افغانستان هنوز نتوانسته بود ادارات دولتی، واحدهای پلیس و نظام دادگستری خود را تشکیل دهد و در چنین وضعیتی رفتار سبعانه برخی اعضای گروه‌های مختلف مجاهدین باعث شده بود تا کابل به شهری بی‌قانون و آشوب‌زده تبدیل شود. با توجه به همین وضعیت آشوبناک بسیاری از رهبران مجاهدین هم در عمل کنترلی بر فرماندهان زیردست خود نداشتند و قتل، زورگیری و تجاوز جنسی به پدیده‌ای رایج تبدیل شده بود.

از اواخر دهه ۱۹۷۰ افغانستان جنگ‌های داخلی دنباله‌داری را تحمل کرد که با اشغال‌های دولت‌های خارجی در همانند تهاجم اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۷۹ و تهاجم ایالات متحده در اکتبر ۲۰۰۱ که باعث سرنگونی دولت طالبان شد همراه بود. در دسامبر سال ۲۰۰۱، شورای امنیت سازمان ملل به ایجاد نیروی بین‌المللی کمک به امنیت (آیساف) برای کمک به حفظ امنیت و کمک به دولت کرزی اجازه داد.افغانستان در حال حاضر در عین حال که با شورشیان طالبان سروکار دارد، به کندی و با حمایت جامعه بین‌المللی در حال بازسازی است.

8-16-اختلافات مرزي

8-17-گروه هاي مسلح داخلي(گرروه هاي شبح نظامي)

8-18-گروه ها و احزاب مخالف دولت(گروه هاي سياسي يا شبه نظامي)

9-توان نظامي و نيرو هاي مسلح
براساس اطلاعات منتشر شده توسط سازمان سيا و كتابخانه كنگره آمريكا و برآورد آنها در سال ‌2011، هم‌اكنون پاكستان از نظر توان نظامي در رده پانزدهم قدرت‌هاي نظامي جهان قرار دارد.

بر اساس اطلاعات عنوان شده از سوي سازمان اطلاعات مركزي آمريكا (سيا) و كنگره آمريكا، پاكستان كه جمعيت آن ‌187 ميليون و 342 هزار نفر است، هم‌اكنون داراي 617 هزار پرسنل فعال نظامي است و تعداد نيروهاي ذخيره فعال اين كشور 515 هزار نفر است.

نيروي زميني پاكستان داراي 2640 دستگاه تانك، 4620 دستگاه نفربر، 1086 عراده توپ كششي، 595 عراده توپ خودكششي، ‌200 سامانه پدافند موشكي، 3200 خمپاره‌ انداز، 3400 سامانه ضد تانك، 2500 سامانه پدافند هوايي و 11500 وسيله نقليه لجستيكي است.

نيروي هوايي پاكستان نيز داراي 1414 فروند جنگنده و هواپيما، 535 فروند هليكوپتر و 148 فرودگاه عملياتي است.

نيروي دريايي پاكستان نيز داراي يازده فروند كشتي، دو بندر، ‌5 زير دريايي، 15 قايق نظامي گشت زني، 11 ناوچه، يك ناوشكن و يك قايق‌ جنگي خشكي آبي است. نيروي دريايي پاكستان داراي ناو هواپيمابر نيست.

بودجه نظامي پاكستان در سال ‌2011، شش ميليارد و 410 دلار بوده است. كشور پاكستان داراي مساحت ‌796 هزار و ‌95 كيلومتر مربع، ‌1046 كيلومتر خط ساحلي و ‌6 هزار و ‌774 كيلومتر مرز مشترك است.

9-1-نيروها و سازمان هاي دولتي

9-2-نيرو ها و سازمان هاي امنيتي

9-3-جنگ افزار ها

9-4-جنگنده,بمب افکن و رهگير,بالگرد,هواپيما هاي ترابري

جنگنده:

بمب افکن و رهگير:

بالگرد:

هواپيما هاي ترابري:

9-5-ناو,ناوچه,ناو هواپيما بر

ناو:

ناوچه:

ناو هواپيما بر:

9-6-سلاح هاي سبک(تفنگ,مسلسل,موشک ضد تانک,نارنجک اندازو....)

تفنگ:

مسلسل:

موشک ضد تانک:

9-7-سلاح هاي سنگين (توپخانه,توپ ضد هوايي,خمپاره انداز)

9-8-رادار ها و پدافن هوايي(سامانه هاي ضد هوايي)
9-9-موشک(بالستيک,هوا به هوا,هوا به سطح,ساحل به دريا,اژدر,کروز,ضد کشتي)
9-10-پهپاد ها
9-11-خودرو ها و زره پوش ها(تانک,نفربرو...)
9-11-رزمايش ها
9-12-فرماندهان,سرلشکران,رهبران
9-12-مراکز نظامي


10-سطح آموزش و توليد علم

10-1-دانشگاه ها
10-2-مدارس ,آموزش عمومي ,سطح سواد
10-3-توليد علم
10-4-نانوتکنولوژي
10-5-هوا و فضا
10-6-پزشکي
10-7-هسته اي
10-8-رايانه و نرم افزار
10-9-زمين شناسي و زيست شناسي
10-10-المپياد هاي علمي
10-11-دانشمندان
10-12-اختراعات و اکتشافات
10-13-اساتيد دانشگاه ها
10-14-دستاورد هاي علمي


11-پزشکي و سلامت

11-1-سلامت عمومي و واکسينه
11-2-خدمات درماني و بيمه
11-3-بيمارستان ها و مراکز درماني
11-4-پزشکان


12-راه و ترابري

12-1-راه آهن
12-2-فرودگاه(داخلي و خاجي)
12-3-راه هاي زميني
12-4-راه هاي دريايي