گروه نرم افزاری آسمان






جنگ خليچ فارس


رضايت حاصله از اتمام جنگ سرد در روز 2 آگوست 1990 با حمله عراق به کويت تيره شد. کنترل کويت
توسط عراق و خطرى که به عربستان سعودى و کشورهاى کوچکتر خليج اعمال مى داشت به علت آنکه
ايالات متحده و درکل غرب ، برای بيشتر نيازهاى نفتى خود وابسته به اين منطقه بودند، منافع حياتى
آمريکا را تهديد مى کرد.
پرزيدنت بوش به شدت عمل عراق را محکوم کرده و خروج بدون غير و شرط و آنى عراق را خواستار شد.
جلسه اضطرارى شوراى امنيت سازمان ملل بالا تفاق عراق را محکوم کرد . آمريکا اصرار به آتش بس کرده
و خواستار خارج شدن نيروهاى عراق از کويت شد.

آگوست همان سال ،عراق انضمام کويت به خاک خود را اعلام کرد و دستور بستن تمامى سفارتخانه ها
را در آن کشور داد و شروع به گروگان گيرى تمامى اتباع آمريکا و انگليس در آن کشور کرد. در روز 8
آگوست، پرزيدنت بوش در تلويزيون ارسال نيروهاى آمريکا را به خاورميانه اعلام کرد. پرزيدنت سپس به
جمع آورى يکى از فوق العاده ترين ائتلافات سياسى نظامى عصر جديد با نيروهاى نظامى از آسيا ، اروپا ،
آفريقا و نيز خاورميانه برآمد.
در روزها و هفته هاى پس از حمله، شوراى امنيت 12 تصويب نامه مبنى بر محکوم کردن حمله عراق و
اعمال انواع تحريمات اقتصادى صادر نمود. دوازدهمين تصويب نامه که در 29 نوامبر صادر شد حاکى از آن
بود که اگر عراق تا 15 ژانويه 1991 از کويت خارج نشود، سازمان ملل استفاده از زور را توسط کشورهاى
عضو سازمان ملل تائيد ميکند. روابط جديد آمريکا و شوروى وضعيت لازمه را براى عمل کرد سازمان ملل
فراهم نمود. بدون آشتى اين دو کشور سازمان ملل هرگز حرکت نظامى عليه عراق را تصويب نمى نمود.
اعضاى کنگره ا ز پرزيدنت بوش و جامعه جهانى خواستند تا تمامى راههاى صلح آميز راجهت پايان دادن به
بحران خليج با دقت مورد بررسى قرار دهند. ولى مسئله اساسى ، قانون اساسى بود؛ قانون اساسى
آمريکا به شاخه قانونگذارى قدرت اعلام جنگ را واگذار کرده است. با اين حال در نيمه دوم قرن بيستم،
ايالات متحده مکررآ بدون چنين اختيارى در جنگ هاى مسلحانه درگير شد که مهم ترين آنها ويتنام بود.
بعضى از اعضاى کنگره اعلام داشتند که بوش مى بايست پشتيبانى و تاييد کنگره را قبل از شروع جنگ
همراه داشته باشد. برخى ديگر بر اين بودند که کنگره فقط ميخواهد صدايى در اينکه کجا، کى و تحت چه
شرايطى آمريکا به جنگ مى رود داشته باشد و نه اينکه مسئوليت اعلام جنگ را.
3 روز قبل از موعد مقرر سازمان ملل، کنگره به پرزيدنت بوش جامع ترين اختيار راه ، در روز 12 ژانويه 1991
اندازى جنگ را که در تقريبأ نيم قرن به يک پرزيدنت داده شده بود و اختياراتى را که بدنبال آن بود عطا کرد.
جنگ کمتر ا ز 24 ساعت پس ا ز پايان موعد سازمان ملل آغاز شد. ايالات متحده ، انگليس، فرانسه ،
ايتاليا، عربستان سعودى و کويت با حملات تخريب کننده هوايى تحت نظر آمريکا که کمتر از يک ماه طول
کشيد، کويت را آزاد کردند. حملات با يک هجوم عظيم به کويت و عراق توسط نيروهاى پياده نظام و
هوايى ادامه يافت. نيروهاى متفقين با برترى سرعت، تحرک و نيروى آتش در يک جنگ زمينى که فقط
100 ساعت طول کشيد نيروهاى عراقى را شکست دادند.
ايالات متحده و متفقين آن به هدف نظامى خود دست يافتند ولى پيروزى هنوز کامل نبود. صدام حسين در
قدرت باقى ماند و بطور وحشيانه کردهاى شمالى عراق و شيعه هاى جنوب را که هر دو پس از جنگ
طغيان کرده بودند تحت حملات خود قرار داد. صدها پالايشگاه نفتى که از قصد توسط عراقى ها به آتش
کشيده شده بود تا 1991 سوخت قبل از آنکه حريق مهار شود. رژيم صدام همچنين در صدد انسداد
بازرسان سازمان ملل که در مطابقت با تصويب نامه سازمان ملل ، در صدد يافتن و تخريب سلاحهاى
تخريب دستجمعى عراق، که شامل تاسيسات هسته اى و انبارهاى عظيم سلاحهاى شيميايى مى
شد، بر آمد.
بطور غير مستقيم ، جنگ خليج ، آمريکا را قادر ساخت تا کشورهاى عربى ، اسرائيل و نمايندگان
فلسطينى را وادار کند تابه هدف صلح پاينده در منطقه، مذاکرات مستقيم رابر سر مسايل گره خورده و
پيچيده آغاز کنند .گفتگو ها در 30 اکتبر 1991 در مادريد، اسپانيا آغاز شد. در عوض، آنها زمينه اى براى
مذاکرات محرمانه در نروژ که منجر به موافقت نامه تاريخى بين اسرائيل و سازمان آزاد يبخش فلسطين
شد را چيدند که در 13 سپتامبر 1993 در کاخ سفيد به امضا رسيد.