گروه نرم افزاری آسمان






رباعی شمارهٔ ۵۸


غم خود که بود که یاد آریم او را
در دل چه که بر خاک نگاریم او را
غم باد امید لیک بس بیمغز است
گر سر ننهد مغز برآریم او را