گروه نرم افزاری آسمان






رباعی شمارهٔ ۱۴۹۶


گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان
در حسن برآیم ز زمین صد چندان
از خاک چو جمله دانه‌ها میروید
هم دانهٔ آدمی بروید میدان